John over de uitvaart op Eygelshof

John Hermans neemt u mee in zijn persoonlijke verhaal. Hij vertelt over zijn dementerende vader en de weg die ze bewandeld hebben. Zijn vader is nu overleden en samen met zijn moeder is hij op zoek gegaan naar een bijzondere plek om hem te begraven. Hieronder ziet u het volledige filmpje.

Het verhaal van John:

Mijn vader is nu een jaar geleden overleden. Zijn ziekte was dementie. Het is een vreselijke ziekte. Je ziet je vader langzaam gesloopt worden door de ziekte. Ik zag het ook aan zijn partner, mijn moeder, dat dit voor haar ook heel erg zwaar was. Toen liet hij mij al snel weten “Ik wil dus niet zo gesloopt worden, of zo gaan aftakelen dat jullie dat niet meer aankunnen en ik zelf wil dat ook niet.”

Mijn vader was dapper

Mijn vader was niet een man die snel over zijn gevoelens sprak, maar toen ik mij echt intensief met hem ging bemoeien, toen zag je ook zijn zachte kant komen. Hij ging zich ook kwetsbaar opstellen naar mij.  En dan leer je je vader van een hele andere kant kennen. Eigenlijk een hele mooie kant. Ik vind het ook heel dapper hoe hij dat allemaal heeft gedaan.

 

Voor iedereen komt die tijd dat we moeten gaan en ik hoop dat ik net zo dapper ben als hij. Het was eigenlijk dat hij mij er meer doorheen sleepte dan ik hem. Dan klopte hij op mijn been en zei “Ah jong, dat komt wel goed. Je doet het goed zo” zei hij dan. Als je dan in je auto stapt en naar huis toe gaat, dan dan heb je het moeilijk om het droog te houden. Dat kan ik je wel vertellen.

 

Een speciale plek

Na de crematie dan mag je de as op gaan halen. Toen vroeg ik aan mijn moeder “Wat wil je nu wat we hiermee gaan doen?” Ze zegt “Ik wil het niet gaan uitstrooien en ik wil het ook niet verdelen.” En kerkhoven daar had mijn moeder niet heel erg veel mee. Toen zei ze “Ik wil eigenlijk gewoon een speciaal plekje voor hem.” Toen ben ik gaan googlen en kwam ik op de website van Eygelshof terecht. Ik ben mij gaan informeren en werd er meteen hartelijk ontvangen. Ik heb een rondleiding gekregen. Mijn moeder heeft om zich heen gekeken en ze vond meteen al een plekje voor hem. Ze vond het mooi dat je een beetje omhoog kon kijken en dat je dan de punt van de kerk zag. Dat vond ze gewoon een heel mooi plekje voor hem.
Op die plek gaan we dan de urn begraven. De coördinaten die worden opgeschreven, daar dan krijg je ook netjes een certificaat van. Het is vastgelegd bij de notaris en dat is eigenlijk voor altijd. De mooie bijkomstigheid is eigenlijk dat niemand iets verplicht wordt. Je hoeft het niet te onderhouden. Je hoeft er alleen maar te zijn. Als je op een kerkhof komt dan associeer je het meteen met de dood en als je hier naar de natuurbegraafplaats komt, dan voel je meer het leven. Als ik dan kom wandelen dan is het gewoon mooi en dan loop ik langs mijn vader en denk hier ligt pap.

 

Terug naar de natuur

De urn, dat is een berkenboom. Dat idee dat heb ik van hier. Omdat het dan ook gaat om een afbreekbaar materiaal waarin het moet gebeuren. Dus ik heb die boomstam laten uithollen en daar ging toen zijn as in. Zo werd hij begraven. Dat vond mijn moeder geweldig. Ze zei direct “Dat zou je vader ook fijn hebben gevonden. Juist omdat hij zo één met de natuur was.”

 

Mijn moeder wilde hem een jaar na de sterfdatum begraven. Toen vroegen ze op Eygelshof of we dit op een plechtige manier wilden doen of wil je dat zo doen. Je hebt hier eigenlijk alle vrijheid en ze zijn heel behulpzaam. Ze denken met je mee. We vinden het ook fijn dat we hier kunnen bijdragen aan een stukje natuurbehoud. Ik denk als mijn vader dat vooraf had geweten, dat hij meteen zegt “Ja, dat gaan we doen! Ga dat maar doen, op die manier.”

 

Het bovenstaande filmpje maakt onderdeel uit van een reeks interviews met bezoekers en nabestaanden. We hebben hen gevraagd om ervaringen en gevoelens rondom Natuurbegraafplaats Eygelshof met ons te delen. Dit leidde tot 3 prachtige filmpjes die wij graag met jullie willen delen.
Geplaatst in Cliënten aan het woord