Kaardebol: wachter van het veld

Aan de rand van het pad, waar het gras hoog en in de wind beweegt, staat de kaardebol (Dipsacus fullonum) als stille wachter van het veld. Ze behoren tot de kamperfoeliefamilie. In hun eerste jaar vormen ze slechts een rozet van bladeren, laag bij de grond en geduldig wachtend. Pas het jaar daarop schieten ze omhoog, soms wel twee meter hoog, met stekelige stengels.

Kaardebol in bloei

Hun ovale bloemhoofden bestaan uit honderden kleine, lila bloempjes die in ringen opbloeien. Eerst in het midden, dan naar boven en beneden. Wie er dagelijks langsloopt, ziet het bloeien en bewegen, alsof de plant langzaam ademt. De hommels, bijen en vlinders komen af op de rijke nectar. De putters zoeken in de herfst naar de zaden die in de verdorde hoofden zijn achtergebleven.

Bladeren

De bladeren van de kaardebol staan tegenover elkaar en vormen samen een kleine kom rond de stengel. Daarin blijft het regenwater staan. Soms verdrinken er kleine insecten in dat stilstaande water.

De naam van de kaardebol

Wanneer de zomer vervaagt en de kleur verdwijnt, blijft de kaardebol overeind, bruin en stekelig, als een stille sculptuur van wat is geweest. Vroeger gebruikten de mensen deze droge bloemhoofden om wol en textiel te kaarden, de vezels werden dan recht gekamd met deze bloemhoofden. De weerhaakachtige stekels waren daar perfect voor. Zo kreeg de plant haar naam.

Winter

Zelfs in de winter, wanneer alles lijkt te rusten, blijven de kaardebollen zichtbaar. Hun silhouetten steken af tegen de bleke lucht, vol herinnering aan zon, regen en vogelzang. Ze zijn meer dan planten. Ze zijn wachters van de seizoenen, en op plekken als deze natuurbegraafplaats staan ze als stille symbolen van standvastigheid, herinnering en de kringloop van het leven.